Zrozumieć – przebaczyć. Terencjusz

Leczenie bólu

Wszelki ból występuje wraz z obawą przed utratą zdrowia. Im obawa jest silniejsza tym postrzegany ból jest silniejszy. W momencie, gdy "pacjent" przestaje się obawiać, że dany symptom może stanowić dla niego zagrożenie, ból ustępuje. Obawa jest paliwem postrzegania choroby, bólu, zagrożenia.

Postrzegany ból postępuje wraz z postrzeganiem wpływu choroby na ja. Jeśli "pacjent" przyjmuje, że choroba nie zagraża mu, wtedy odczuwanie bólu zanika. Wszelki postrzegany ból fizyczny jest pokłosiem utrzymywanej w umyśle obawy.

W przypadku odczuwania bólu chronicznego "pacjent" wierzy, że w pewnych okolicznościach ból występuje. Przyczyną występowania bólu chronicznego jest przyjęcie za prawdziwe założenia, że w pewnych (rzadziej bądź częściej zdarzających się) okolicznościach występuje postrzeganie bólu w określonym przez "pacjenta" zakresie i formie. W tym przypadku obawa również jest przyczyną występowania bólu, aczkolwiek przybrała ona nieco odmienną formę. Obawa może dotyczyć bezpośrednio zagrożenia życia jak również dotyczyć zagrożenia życia szczęśliwego. W tym drugim przypadku obawa osoby o szczęśliwe życie skutkuje występowaniem bólu chronicznego.

W przypadku bólu chronicznego bądź też bólu określonego do konkretnej sytuacji leczenie odbywa się poprzez nie przyjmowanie obawy o szczęśliwe życie z racji zaistniałej sytuacji. Jeśli osoba nie przyjmuje, że dana sytuacja nie zagraża jej szczęśliwemu życiu, wtedy występowanie bólu zanika.

Patrząc na tę samą sytuację z innej strony można powiedzieć, że wszelki postrzegany ból jest wynikiem przyjęcia za możliwą obawy, a więc leczeniem jest nie podzielanie takiej obawy.