Nic się nie stało. :)

Obserwacja psychoimmunologii na przykładzie dzieci

Dobrym przykładem skuteczności psychoimmunologii jest sposób podejścia do dzieci, gdy te na przykład biegnąc, wywróciły się. Często można zaobserwować taką sytuację, w której rodzic, widząc jak dziecko wywróciło się zwraca się do niego: "Wstawaj Kochanie, nic się nie stało" - na przykład.

Można zaobserwować, że dzieci reagują zgodnie z tym, jak wskazuje im rodzic. Jeżeli rodzic podkreśla fakt tego, że coś istotnego się wydarzyło dziecko reaguje mocniej niż wtedy, gdy rodzic podkreśla fakt tego, że nic się nie wydarzyło. Dziecko reaguje tak, jak zostało nauczone reagować w danej sytuacji. Jeżeli dziecko uczy się, że skaleczenie palca jest niczym istotnym to nie reaguje na takie zdarzenie płaczem i obawą, a ból momentalnie ustępuje.

Innym podobnym przykładem takiego zachowania jest całowanie kuku dziecka. Gdy dziecko nabije sobie guza bądź się skaleczy niektórzy rodzice stosują metodę pocałunku, tzn. całują miejsce, na które dziecko wskazuje, że je boli. Oprócz pocałunku rodzic uspokaja dziecko swoją pewnością wobec tego, że nic się nie stało i że nie ma ono się czego obawiać. Dziecko uspokaja się poprzez przekazanie spokoju od znaczącej dla niej osoby i po kilku chwilach przestaje w ogóle pamiętać, że coś je bolało.

W ten właśnie sposób działa nasza psychoimmunologia. Poprzez zachowanie spokoju w umyśle, leczymy się, ponieważ przestajemy zwracać uwagę na istotność zdarzenia. Psychoimmunologia działa niezależnie od rodzaju postrzeganej choroby. Pomiędzy postrzeganiem zdrowia a chorobą znajduje się obawa lub spokój. Uspokojenie się, przyjęcie pozytywnego komunikatu i odrzucanie obaw skutkuje postrzeganiem własnego zdrowia. Wskazuje na to zarówno obserwacja dzieci jak i efekt placebo obserwowany w badaniach.

Na przykładzie dzieci można również dojść do wniosku, że umiejętność psychoimmunologii jest z nami od początku naszego życia, ponieważ jest to naturalna cecha naszego umysłu do samouzdrawiania się. Jedyne co jest potrzebne to pamięć o tej umiejętności, gdy zachodzi taka potrzeba, by z niej skorzystać. Umysł potrafi wyleczyć ciało poprzez przyjęcie pozytywnego komunikatu, spokoju zamiast obawy.

Umysł nieświadomy własnej psychoimmunologii wierzy, że coś innego powoduje to, że ulecza się. Nieświadomość umysłu oznacza to, że umysł zapomina o własnej metodzie leczenia, która jest skuteczna, uniwersalna i zawsze pod ręką, a wybiera jakiś jej zamiennik w postaci innych poglądów czy wierzeń, które przyjął w poczet własnych myśli.