Bóg nie jest Bogiem umarłych, ale żywych. Wszyscy dla Niego żyją. Jan Twardowski

Samoistne leczenie się rany przykładem psychoimmunologii

Kolejnym przykładem działania psychoimmunologii jest samoistne leczenie się powstałej rany.

Zauważmy, że to umysł decyduje o tym, czy musi interweniować w sprawie powstałej rany czy też uzna, że ta sama się zagoi, nie przyjmując negatywnego komunikatu w poczet tego, w co wierzy. Jeżeli umysł uzna, że powstała rana nie wymaga żadnej interwencji, to uspokaja się i przestaje o niej myśleć, uważając, że zachodzi jakaś obawa o jego zdrowie. Jeżeli natomiast umysł ma obawy wobec tego, czy powstała rana może zagrozić jego zdrowiu wtedy podejmuje interwencję.

W każdym przypadku to umysł decyduje o tym, co sądzi na ten temat. Jeżeli umysł uspokaja się, wtedy rana samoistnie się goi, ponieważ nie jest już zasilana obawą. Jeżeli umysł utrzymuje obawę, wtedy podejmuje jakieś kroki, w celu uzyskania pomocy, a de facto poszukuje czegoś, co go uspokoi wobec zaistniałej sytuacji, czyli zredukuje poziom obawy o swoje zdrowie.

Spójrzmy jednak, że w przypadku, gdy umysł odrzuca obawę o zaistniałą sytuację, uspokaja się i nie podejmuje interwencji, wtedy rana samoistnie goi się. Jeżeli rana nie goi się mimo przyjęcia pozytywnego komunikatu, oznacza to, że umysł w drodze gojenia się przyjął negatywny komunikat, a tym samym obawę, która przeszkadza w postrzeganiu zdrowia.

Przykład samoistnie leczącej się rany pokazuje, że to umysł decyduje o tym, czy przyjąć obawę czy też spokój, a następnie postrzega skutki swojego wyboru.

Nieco podobnym przykładem jest fakt uczenia się zachowania przez dzieci wobec nabytych ran. Niektóre dzieci uczone są w ten sposób, że obawa o nabyte rany jest wyolbrzymiona, niektóre zaś uczone są bagatelizowania podobnej obawy, w przypadku podobnego rodzaju skaleczenia.

Leczenie takiej samej rany odbywa się i w jednym i w drugim przypadku, ponieważ stosuje się coś, co uspokaja umysł: przyjęcie pozytywnego komunikatu samoistnie lub też nabycie spokoju poprzez przyjęcie jakiegoś środka/działania, w które umysł wierzy. Jednakże pierwszy przypadek pokazuje, że podjęta interwencja nie była w ogóle konieczna, a tym samym uświadamiana jest umysłowi wiedza o własnym potencjale psychoimmunologicznym.