Nie gniewam się nigdy na nikogo. Don Juan / Carlos Castaneda

Samoistne leczenie się rany przykładem psychoimmunologii

Kolejnym przykładem działania psychoimmunologii jest samoistne leczenie się powstałej rany.

Zauważmy, że to umysł decyduje o tym, czy musi interweniować w sprawie powstałej rany czy też uzna, że ta sama się zagoi, nie przyjmując negatywnego komunikatu w poczet tego, w co wierzy. Jeżeli umysł uzna, że powstała rana nie wymaga żadnej interwencji, to uspokaja się i przestaje o niej myśleć, uważając, że zachodzi jakaś obawa o jego zdrowie. Jeżeli natomiast umysł ma obawy wobec tego, czy powstała rana może zagrozić jego zdrowiu wtedy podejmuje interwencję.

W każdym przypadku to umysł decyduje o tym, co sądzi na ten temat. Jeżeli umysł uspokaja się, wtedy rana samoistnie się goi, ponieważ nie jest już zasilana obawą. Jeżeli umysł utrzymuje obawę, wtedy podejmuje jakieś kroki, w celu uzyskania pomocy, a de facto poszukuje czegoś, co go uspokoi wobec zaistniałej sytuacji, czyli zredukuje poziom obawy o swoje zdrowie.

Spójrzmy jednak, że w przypadku, gdy umysł odrzuca obawę o zaistniałą sytuację, uspokaja się i nie podejmuje interwencji, wtedy rana samoistnie goi się. Jeżeli rana nie goi się mimo przyjęcia pozytywnego komunikatu, oznacza to, że umysł w drodze gojenia się przyjął negatywny komunikat, a tym samym obawę, która przeszkadza w postrzeganiu zdrowia.

Przykład samoistnie leczącej się rany pokazuje, że to umysł decyduje o tym, czy przyjąć obawę czy też spokój, a następnie postrzega skutki swojego wyboru.

Nieco podobnym przykładem jest fakt uczenia się zachowania przez dzieci wobec nabytych ran. Niektóre dzieci uczone są w ten sposób, że obawa o nabyte rany jest wyolbrzymiona, niektóre zaś uczone są bagatelizowania podobnej obawy, w przypadku podobnego rodzaju skaleczenia.

Leczenie takiej samej rany odbywa się i w jednym i w drugim przypadku, ponieważ stosuje się coś, co uspokaja umysł: przyjęcie pozytywnego komunikatu samoistnie lub też nabycie spokoju poprzez przyjęcie jakiegoś środka/działania, w które umysł wierzy. Jednakże pierwszy przypadek pokazuje, że podjęta interwencja nie była w ogóle konieczna, a tym samym uświadamiana jest umysłowi wiedza o własnym potencjale psychoimmunologicznym.