Wiesz, że to masz, gdy to sprawia, że czujesz się dobrze. Grupa Janis Joplin

Zachowanie spokoju

Jest takie powiedzenie: "spokój nas uratuje". I w rzeczywistości w ten sposób zachodzi proces leczenia się umysłu z choroby. Uspokojenie umysłu oznacza przyjęcie pozytywnej myśli i odrzucenie komunikatów negatywnych. Zachowanie przyjętego spokoju umysłu oznacza natomiast nie przyjmowanie obawy, że negatywne myśli mogą mieć faktyczny skutek.

Umysł zachowuje się zgodnie z tym, w co wierzy. Jeżeli umysł wierzy w to, że nic się nie stanie to jednocześnie wierzy w spokój, a odrzuca obawę. Należy przy tym zaznaczyć, że to przyjęcie spokoju zawsze odbywa się w chwili obecnej, w chwili, w której umysł decyduje w co wierzyć.

Gdy umysł przyjmuje spokój to jednocześnie przyjmuje pewność we własne zdrowie. Gdy umysł postrzega objawy choroby przede wszystkim powinien zachować spokój i pewność odnośnie tego, że wyzdrowieje. Paliwem choroby jest obawa, a zatem bez obawy umysł zaczyna postrzegać to, że jest zdrowy.

Zachowanie spokoju uzależnione jest od tego, jakie myśli zostały przyjęte do umysłu, czyli inaczej w co umysł zaczął wierzyć. Dla przykładu, jeśli wierzymy, że będziemy zdrowi gdy zrobimy coś, to faktycznie tak się stanie, gdy te coś zrobimy. Umysł sam określa okres, w którym postrzega własną chorobę poprzez komunikaty, myśli w które wierzy. Jeśli osoba wierzy, że dopadła ją ciężka odmiana choroby będzie postrzegać mocne nasilenie postrzeganych objawów choroby, aczkolwiek, jeżeli umysł będzie wierzył, że jest odporny na zagrożenie, wtedy nie zachoruje, ponieważ nie uwierzył w taką możliwość.

Decyzja zawsze następuje teraz, choć umysł może tego czasem tak nie postrzegać. My decydujemy w co wierzymy i tak to właśnie postrzegamy. My decydujemy czy uwierzyć w dany komunikat czy też nie.

Spokój przyjmuje się zawsze w chwili obecnej, jako adekwatna odpowiedź na negatywny komunikat. Jeżeli nie wierzymy obawie, wtedy wierzymy również w to, że wyimaginowany skutek tejże obawy w przyszłości nie nastąpi. Innymi słowy, nie wierzymy, że złe się stanie, lecz zachowujemy spokój i pewność we własne zdrowie, które trwa obecnie.

Nauka umysłu, który postrzega własną chorobę polega na tym, aby umysł spostrzegł, że to od tego, w co wierzy, co myśli zależy to, co postrzega. Następnie umysł przyjmuje spokój zamiast obaw, ponieważ umysł rozumie, że obawy są jedynie planem na przyszłość, który może zostać przyjęty - wierzymy obawie lub też możemy ją odrzucić, nie wierząc w tą obawę i zachowując spokój. Gdy na przykład nie wierzymy w jakąś informację, że np: zrobienie czegoś może powodować jakieś negatywne skutki zdrowotne to śmiejemy się z takiego komunikatu i nie reagujemy na niego. Na tym właśnie polega nauka psychoimmunologii w praktyce, na nie reagowaniu na komunikaty negatywne i na zachowywaniu spokoju umysłu. Nie postrzeganie u siebie objawów choroby jest skutkiem przyjęcia spokoju umysłu o swoje zdrowie.

Należy zaznaczyć, że spokój umysłu nie koniecznie musi pokrywać się z zewnętrzną ciszą. Spokojny umysł postrzega własne zdrowie i działa zgodnie z tym, w co wierzy. Jeśli wierzy we własne zdrowie działa zgodnie z tym poglądem.