Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z polityką plików cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.

Psychologia społeczna


Psychologia społeczna jest stosunkowo młodą dziedziną nauki, ukształtowaną na początku lat 30.tych XX wieku. Należy jednakże zaznaczyć, że tematykę psychologii społecznej podejmowano już wcześniej (przykładem jest pozycja „Psychologia tłumu” Gustava Le Bona, opublikowana w 1985 roku w Paryżu).

Psychologia społeczna jest nauką, która – najogólniej rzecz ujmując – zajmuje się zarówno badaniem procesów psychicznych, jak i zachowań ludzi w różnych sytuacjach społecznych. W kręgu jej zainteresowań leży przede wszystkim udzielenie odpowiedzi
na to, w jaki sposób to, co robią, czują i myślą jedni ludzie, wpływa na to, co robią, czują i myślą inni. Psychologia społeczna, co należy zaakcentować bardzo mocno, nie dysponuje żadną ogólną teorią wyjaśniającą w jednolity sposób wszystkich, ba – nawet większości wpływów społecznych, jakie ludzie na siebie wywierają. Natomiast tworzy ona wiele mniejszych teorii, próbujących w pewnym stopniu wyjaśnić dane zjawisko.

W stosunku do psychologii społecznej wymienia się następujące perspektywy teoretyczne:

1)    Poznawczą – czyli dlaczego człowiek działa w taki a nie inny sposób? Człowiek myśli, czuje i zachowuje się w zależności od tego, jakie informacje do niego docierają , w jaki sposób je interpretuje oraz jak rozumie określoną sytuację, jak i napotkanych w niej ludzi (omawiana perspektywa ma zastosowanie we wszystkich dziedzinach psychologii),

2)    Motywacyjną – dlaczego w taki sposób działa człowiek? Psychologia społeczna koncentruje się na motywach ludzkiego działania, które sprawiają, że podejmuje on określone zachowanie. Ogólnie zakłada się, że ludzie skłonni są do maksymalizowania własnych zysków a minimalizowania strat (główne zastosowanie ma w wyjaśnianiu wpływu społecznego, relacji społecznych – np. miłość, konflikt, agresja, jak i wyjaśnianiu stosunku do własnej osoby),

3)    Teorię społecznego uczenia się – zakłada, że zachowania jednostki wynikają z doświadczeń własnych lub poprzez obserwację cudzych. Głównymi mechanizmami uczenia się jest: warunkowanie klasyczne i warunkowanie sprawcze (głównymi dziedzinami, w których stosowana jest ta perspektywa to: wpływ społeczny, socjalizacja, agresja, zachowania prospołeczne),

4)    Społeczno – kulturową – przyczyn zachowań społecznych jednostki upatruje się we wpływie, jaki wywierają na nią większe grupy społeczne. Omawiana perspektywa zakłada, że człowiek jest po prostu wytworem socjalizacji jakieś grupy społecznej, zanurzonej w określonej kulturze (główne dziedziny zastosowań to: normy i wartości, zróżnicowanie płci czy też pojmowanie własnej osoby),

justify;">5)    Ewolucjonistyczną – przyczyn zachowań społecznych jednostki upatruje się w skutkach przeszłości, rozumianych jako psychiczne i fizyczne cechy ułatwiające naszym przodkom rozmnażanie i funkcjonowanie (omawiana perspektywa najczęściej wykorzystywana jest w dziedzinach dotyczących relacji społecznych oraz zróżnicowania płci).

Do podstawowych dziedzin badań psychologii społecznej należy:

-          wiedza o człowieku,
-          spostrzeganie ludzi,
-          wizerunek własnej osoby,
-          postawy,
-          komunikacja i perswazja,
-          normy i wartości,
-          wywieranie wpływu,
-          atrakcyjność i miłość,
-          prospołeczność,
-          agresja,
-          konflikt,
-          grupa,
-          przywództwo,
-          relacje międzygrupowe,
-          zróżnicowanie płci czy psychologia stosowana.
 

Należy podkreślić, że psychologia społeczna jest nauką empiryczną, czyli „za prawdziwe uznaje takie prawidłowości, których istnienie potwierdzają wyniki badań empirycznych nad tym, co ludzie robią, czują lub myślą”. Co więcej – nie są to jakieś pojedyncze badania, lecz całe programy.

Człowiek wśród ludzi. Zarys psychologii społecznej
, Scholar,  Warszawa 2002