Głód na świecie – przyczyny występowania

Głodem nazywany jest niedobór lub brak  żywności na danym obszarze geograficznym. Powoduje niedożywienie organizmu lub śmierć głodową. Niedożywienie to przedłużający się brak składników pokarmowych, takich jak proteiny, kalorie, mikroskładniki. Niedożywienie proteinowo-energetyczne jest najbardziej śmiertelne, gdyż zaburza wzrost organizmu.
Szacuje się, że około 800 milionów ludzi cierpi z powodu głodu, głównie mieszkających w krajach rozwijających, a więc w Afryce subsaharyjskiej i północnej (214 mln), Ameryce Środkowa (37 mln),  Azji centralnej,  południowo-wschodniej, wschodniej i zachodniej (525 mln). Największy odsetek głodujących notuje się w Burundi, Erytrei, Timorze Wschodnim, Komorach, Sudanie, Jemenie, Zambii, na Haiti, w Indiach i Chinach. Dwa ostatnie to kraje nie zacofane gospodarczo, tak jak wszystkie pozostałe, ale rozwijające się. Tutaj jednak problem polega na dysproporcjach ludności – bogaci żyją obok biednych i głodujących. 
Należy zaznaczyć, że wiele zgonów nie jest samą w sobie śmiercią głodową, ale jest wynikiem chorób występujących z powodu niedożywienia. 

Przyczyną głodu jest ubóstwo, które może wynikać z konfliktów zbrojnych, uchodźstwa, autorytarnego sprawowania władzy, zawłaszczania ziemi, nierównego podziału dóbr w dostępie do ziemi, klęsk żywiołowych. Jednakże wskazanie jednej głównej przyczyny ubóstwa w danym miejscu na Ziemi nie jest możliwe. Najczęściej splata się ich kilka i są one zarówno wewnętrzne, czyli z danego państwa oraz zewnętrzne, czyli wynik oddziaływania świata zewnętrznego, wśród których są uwarunkowania gospodarcze, handlowe i geopolityczne świata. Bieda, a wraz z nią głód pojawia się tam, gdzie nie ma możliwości usunięcia ich przyczyn. 
Wpływowe organizacje międzynarodowe nie podejmują realnych prób rozwiązania jednego z największych problemów świata. Organizowane są sympozja, konferencje mówiące o tym problemie, gdzie uczestniczy wyrażają swoją mentalną jedność z ofiarami głodu, jednak poza deklaracjami nie podejmują żadnych konkretnych i praktycznych działań, rozpowszechniając dodatkowo nieprawdziwe informacje na temat jego przyczyn. Najpowszechniejsze z nich mówią, że Ziemia nie jest w stanie wyżywić wszystkich mieszkających na niej ludzi i to właśnie ich nadmiar powoduje brak wystarczających środków finansowych, żeby zaspokoić potrzeby żywieniowe wszystkich ludzi lub też tłumaczy brak odpowiedniej ilości pożywienia brakiem ziemi uprawnej. Jednakże problem leży zupełnie gdzie indziej. Równocześnie w krajach rozwiniętych w skali roku wyrzuca się jedzenie przewyższające wartość jedzenia potrzebnego do wyżywienia głodującej części świata, a jego nadwyżki są niszczone. Dodatkowo światowe zasoby żywieniowe przewyższają potrzeby wszystkich mieszkańców ziemi. Na uwagę zasługuje również fakt, występowania problemu głodu w krajach o małej gęstości zaludnienia, co niejako podważa tezę o korelacji występowania głodu w miejscach najbardziej zaludnionych. W krajach dotkniętych ubóstwem wiele hektarów pół uprawnych jest wykorzystywana nie pod uprawę podstawowych produktów żywieniowych takich jak zboża, ale dóbr bardziej luksusowych, np. kawy, czy herbaty. 
Brak organizacji pomocy w tej jest spowodowany polityką poszczególnych rządów, które dążą do jak najlepszego zaspokajania jedynie określonych grup społecznych, nie koncentrując się na społeczeństwach, które nie są samowystarczalne. 
w 2000 roku ONZ uchwaliło Cele Zrównoważonego Rozwoju (CZR), które w swoim założeniu mają stworzenie wzajemnej odpowiedzialności międzynarodowej za realizację wspólnych celów ludzkości, do których zalicza się również eliminację głodu na świecie. Jednak wciąż nadal realną pomoc w ograniczaniu tego globalnego problemu podejmują głównie fundacje i stowarzyszenia oraz prywatni wolontariusze służąc pomocą zarówno fizyczną podczas wyjazdów w miejsca najbardziej dotknięte głodem jak i finansową.