Eszkola

Mierzeja Helska

Mierzeja Helska to rodzaj piaszczystego półwyspu-kosy o długości 34 km i szerokości od 200 m do 3 km ciągnącego się od środkowej części Pobrzeża Kaszubskiego ku środkowi Zatoki Gdańskiej.

Położenie Mierzei Helskiej

źródło:https://pl.wikipedia.org/wiki/Mierzeja_Helska#/media/Plik:Zatoka_Pucka_mapa_mini.png

Na Mierzei Helskiej znajduje się kilka osiedli rybackich (Kużnica, Jastarnia, Hel), które latem stanowią uczęszczane kąpieliska. Powierzchnię mierzei określa się na 160 km2.

Jak powstała?
Mierzeja powstała pod wpływem działalności fal i wiatrów, które usypały dochodzące do 20 m wysokości wydmy. Wydmy te są zalesione i unieruchomione. Brzeg od strony otwartego morza jest jednostajny i tworzy wąska plażę, natomiast linia brzegowa od strony Zatoki Puckiej nie jest wyrównana.
Badania wykazały, iż podłoże półwyspu zbudowane jest z glin i innych osadów polodowcowych, spoczywających bezpośrednio na utworach powstałych w okresie kredowym ery mezozoicznej. Wynurzające się z wody piaski ulegały wpływom wiatru (erozji eolicznej) i tworzyły ruchome wydmy. Z czasem te wędrujące piaszczyste wzniesienia porastała roślinność wydmowa, rozsiewana początkowo w sposób naturalny, a w nowszych czasach przez człowieka. Mapy sprzed około 300 lat przedstawiają półwysep jako łańcuch niewielkich wysepek oddzielonych od siebie cieśninami. Przypuszczać można, że były to okresowe przerwy w wale mierzei, spowodowane sztormami.
Powstanie Mierzei Helskiej jest efektem sedymentacji (nagromadzenia) piasku morskiego, transportowanego z zachodu przez prąd litoralny (przybrzeżny).

Półwysep ulega stale wydłużeniu. Proces ten postępuje jednak powoli, zwłaszcza od czasu wybudowania portu i falochronu we Władysławowie. Przyrostowi mierzei nie sprzyja również około 60-metrowa głębia znajdująca się na końcu jej cypla.