Facje skał magmowych

Pojęcie facji oznacza wspólne miejsce tworzenia się skał, przez co uzyskały one podobne właściwości fizyczne (skład mineralny, sposób ułożenia minerałów, barwa).

Facja wulkaniczna powstaje na powierzchni Ziemi - po wylaniu się magmy na powierzchni staje się ona lawą i wskutek nagłej zmiany temperatury zaczyna zastygać tworząc skały efuzywne (wylewne). Jeśli natomiast magma została nagle wyrzucona w powietrze i następnie spadła na powierzchnię są to skały ekstruzywne. Skały fakcji wulkanicznej najczęściej mają niewidoczne kryształy lub widoczne gdzieniegdzie. 

Facja subwulkaniczna powstaje gdy magma zastyga w niewielkiej odległości od powierzchni Ziemi (do kilkuset metrów). Trwa to dłużej niż na powierzchni Ziemi ze względu na wyższą temperaturę, dlatego w niektórych skałach wykształcają się drobne widoczne kryształy. W innych są one raczej niewidoczne. Tworzą intruzje magmowe: dajki, lakkolity, sille, lopolity.

Facja hipabisalna powstaje na głębokości 1-2 km wewnątrz Ziemi, gdzie magma zastyga długo, dlatego tworzą się jeszcze większe kryształy niż w przypadku facji subwulkanicznej, ale nie tak duże jak w przypadku facji mezoabisalnej, czyli skał głębinowych. 

Facja mezoabisalna tworzy się od 2 do mniej niż 10 km pod powierzchnią Ziemi i są to typowe skały głębinowe z dobrze wykształconymi, widocznymi kryształami z bezładnym ułożeniem. 

Facja abisalna powstaje powyżej 10km pod powierzchnią Ziemi, tworząc głównie batolity. Składa się z bardzo dobrze widocznych kryształów ułożonych najczęściej bezładnie.